پيشگفتار به نام خداوند بخشندهء مهربان سپاس و ستايش خداى جهانيان را و درود و بدرود بر برگزيدهء مردمان ، محمد ( ص ) و دودمانش رهنمايان ره يافته‌اى كه خداوند از ميان خلقش ، گلچين كرد و ايشان را رهنمون فرمانبرى و دعوتگر راه و مهر و بخشندگىاش ، قرار دارد . همواره در انديشه نوشتن دربارهء زندگى دوازده امام بوده‌ام و آرزو مىكردم بدين كار توفيق يابم ؛ در جريان پرداختن به سيرهء پيامبر گرامى ( ص ) و آنگاه كه متوجه شدم آنانى كه در نخستين دوره‌هاى تدوين آثار اسلامى و به رشتهء تحرير كشيدن آنها ، ارضاى عواطف مذهبى و همگام شدن با حاكميت سياسى دوره‌اى كه به نظر بيشتر مسلمانان ، سياستش در آن با مذهب در يك كانال قرار داشت ، از حقيقت بر ايشان مهمتر است ، اين ايده در من شكفت و نسبت به اولويت آن مصممترم ساخت و فكر مىكنم پس از نتيجه‌گيرى چنين انديشه‌هايى بود كه توانستم به دنبال مطالعهء اصولى بيشتر مراحلى كه اين آيين از آغاز تا پايان درگيرش بود دربارهء سيرهء پيامبر قلمفرسايى كنم و انديشه‌هايى را نتيجه گيرم كه چه بسا بسيارى از آنها براى خوانندگان تازگى داشته باشد ولى به هر حال بررسى و پژوهشهايم در جريانهايى زادهء شرايط و اوضاع آن دورهء تاريخى با در پيش گرفتن بيطرفى در هر موضوع و ايده‌اى ، بدانها سوقم داده‌اند . اگر چه مدعى آن نيستم كه تعهد بيطرفى كامل در موضوعى كه به عقيده بستگى پيدا مىكند كار آسانى است ولى در هر صورت تلاشى است كه اميدوارم با موفقيتم همراه باشد و در آن ، صادقانه عمل كرده باشم . همچنانكه انتظار دارم خوانندگان ، حرفهاى تازه را از همان ديدگاهى كه عادت كرده‌اند به تاريخ نگاه كنند و داورىاش كنند ، ارزيابى ننمايند . پس از فراغت از سيرهء پيامبر ( ص ) ، دوباره اين احساس به من دست داد كه به پاس حق و